Włochy oferują jedne z najbardziej satysfakcjonujących destynacji czarterowych na świecie, łącząc niezawodne warunki żeglugowe, dramatyczne wybrzeża i bogactwo kultury, którego niewiele miejsc może dorównać. Niezależnie od tego, czy nawigujesz po turkusowych wodach wokół Costa Smeralda na Sardynii, eksplorujesz strome wioski Wybrzeża Amalfi, czy żeglujesz między wyspami na Sycylii, czarter jachtu daje Ci kontrolę nad tym, kiedy delektować się lunchem na lądzie, a kiedy popłynąć do kolejnej zatoki. Włoskie wybrzeże nagradza powolne podróżowanie. Nie jesteś ograniczony rozkładami lotów ani harmonogramami kurortów. Kotwiczysz tam, gdzie chcesz, pływasz w ukrytych zatoczkach i budzisz się przy dźwięku dzwonów kościelnych rozbrzmiewających nad wodą.
Tym, co czyni Włochy wyjątkowymi dla czarteru, nie są tylko pogoda czy dramatyczna geografia. To połączenie wyrafinowania i swobody, gdzie espresso za 3 € smakuje tak samo dobrze jak wszędzie indziej, gdzie miejscowi nadal gromadzą się na placach o zmierzchu, a jedzenie i wino nie są importowanymi koncepcjami, lecz żywymi tradycjami. Ten przewodnik omawia główne regiony żeglarskie, najlepsze typy łodzi, koszty oraz praktyczne szczegóły, które zamieniają pomysł czarteru w tygodnie faktycznego żeglowania.
Włochy oferują rzadką przewagę dla żeglarzy czarterowych: potencjał żeglowania przez cały rok, chronione kotwicowiska, krótkie odległości między regionami i ugruntowane bazy czarterowe. Morze Śródziemne tutaj nie jest bezkształtną niebieską przestrzenią. Jest warstwowe geograficznie – archipelagi, półwyspy i głębokie zatoki, które tworzą osłonę i różnorodność w ciągu jednego tygodnia.
Sezon żeglugowy trwa tu dłużej niż w wielu północnych regionach. Lato (maj-wrzesień) oferuje stałe wiatry termiczne, dobrą widoczność i ciepłą wodę. Wiosna i jesień to czas mniejszych tłumów i często lżejszych, ale nadal żeglownych wiatrów. Nawet zima – choć bardziej wzburzona i nieprzewidywalna – jest wykonalna dla doświadczonych żeglarzy w chronionych obszarach.
Infrastruktura czarterowa we Włoszech jest dojrzała. Znajdziesz tu profesjonalne bazy z dobrze utrzymanymi flotami, ugruntowane łańcuchy dostaw dla zaopatrzenia, anglojęzyczne załogi do wynajęcia oraz sieć marin, kotwicowisk i usług gromadzonych przez dziesięciolecia. Oznacza to mniej problemów i więcej czasu na faktyczne żeglowanie.
Wybrzeże Amalfi oferuje jedne z najbardziej fotogenicznych krajobrazów Europy – pastelowe wioski piętrzące się niemożliwie na pionowych klifach, drogi wijące się ku niebu i wybrzeże, gdzie zielone góry opadają prosto do głębokiej wody. Żeglowanie tutaj oznacza odkrywanie Capri z jego słynną Błękitną Grotą i ukrytymi wschodnimi kotwicowiskami, gdzie ściany klifów wznoszą się na 300 metrów, a cisza jest niemal absolutna. Woda wokół Capri zmienia odcienie zieleni i błękitu w zależności od pory dnia i jakości światła.
Ischia i Procida to wyspy pracujące, a nie czysto turystyczne, z lokalnymi rybakami, rodzinnymi restauracjami i wulkanicznymi krajobrazami. Na Ischii gorące źródła bulgoczą przy plaży Maronti, a port Procidy to plątanina łodzi rybackich i pastelowych domów, które wyglądają niezmienione od lat 50. Baza Amalfi (w Salerno lub bezpośrednio na wybrzeżu) zwykle oznacza odległości 10-25 mil morskich między głównymi przystankami, co czyni ten region idealnym do leniwego żeglowania i częstych eksploracji na lądzie.
Północno-wschodnie wybrzeże Sardynii prezentuje zupełnie inne Morze Śródziemne. Costa Smeralda – „Szmaragdowe Wybrzeże” – zawdzięcza nazwę wodzie, która naprawdę lśni szmaragdową zielenią tam, gdzie płytko nad białym piaskiem. Granitowe szczyty wznoszą się bezpośrednio z morza, tworząc dramatyczne kotwicowiska i stałe popołudniowe wiatry termiczne, które zazwyczaj wieją z północnego zachodu. Archipelag La Maddalena, na północ, rozsypuje siedem głównych wysp i dziesiątki mniejszych skał na płytkich wodach, oferując takie chronione kotwicowiska, gdzie można zakotwiczyć przy bezludnych plażach i widzieć dno morskie na głębokości 40 metrów.
Porto Cervo jest główną bazą czarterową dla tego regionu, choć niesie ze sobą pewną reputację jet-setu i odpowiednie ceny na lądzie. Samo żeglowanie jest proste: stały wiatr, dobre trzymanie na piasku i mule oraz krótkie przeskoki między wyspami. Same wyspy pozostają cichsze niż główny brzeg – słynna Różowa Plaża na wyspie Budelli, stworzona przez pokruszony różowy granit i fragmenty koralowców, przyciąga żeglarzy jednodniowych, ale niewielu nocujących gości. Sezon żeglugowy na Sardynii jest niezawodny od maja do września.
Wyspy Liparyjskie tworzą zupełnie unikalne doświadczenie żeglarskie. Siedem wulkanicznych wysp rozciąga się na północ od Sycylii na przestrzeni 60 mil morskich często aktywnego morza. Stromboli, wciąż aktywnie erupcjonujący, wyrzuca fontanny lawy i kamieni w powietrze kilka razy na godzinę po zmroku – zakotwicz w zawietrznej części wyspy i obserwuj pomarańczową poświatę z kokpitu. Lipari oferuje prawdziwy port i zaopatrzenie; Vulcano leży pośrodku, z kotwicowiskami w wielu zatokach i możliwością wejścia na krawędź wulkanicznego krateru. Panarea jest mniejsza i bardziej kameralna, a jej życie nocne skoncentrowane jest wzdłuż nabrzeża.
Wyspy te wymagają szacunku. Morze Tyrreńskie między wyspami może szybko się wzburzyć, z chaotycznymi falami tworzonymi przez wiatr przeciw prądowi i złożoną batymetrię wokół wulkanów. Większość żeglarzy planuje przeprawy między wyspami na wczesny ranek, zanim rozwiną się wiatry termiczne. Milazzo na Sycylii jest główną bazą, chociaż niektóre czartery wyruszają z Neapolu i płyną na południe. Wyspy Liparyjskie najlepiej nadają się dla żeglarzy z pewnym doświadczeniem w radzeniu sobie ze zmiennymi warunkami.
Żeglarstwo przybrzeżne Toskanii koncentruje się wokół Archipelagu Toskańskiego, z Elbą jako największą wyspą. Elba, o powierzchni 147 km², zawiera wszystko – od granitowych klifów po długie plaże, wioski rybackie, które nie zostały przekształcone w parki tematyczne, oraz kotwicowiska po stronie wschodniej i zachodniej. Strona wschodnia jest zazwyczaj bardziej osłonięta; zachodnie wybrzeże otrzymuje silniejsze wiatry i większe fale, ale oferuje ciekawsze żeglarstwo. Portoferraio, główny port Elby, było domem Napoleona podczas jego wygnania i zachowuje wąskie uliczki oraz autentyczną atmosferę portową.
Mniejsze wyspy – Pianosa, Montecristo, Capraia – oferują spokojniejsze eksploracje i poczucie cofnięcia się o kilkadziesiąt lat. Odległości są krótkie (15-30 mil morskich między głównymi przystankami), co czyni ten region idealnym dla żeglarzy pragnących malowniczej różnorodności bez długich przepraw. Sezon żeglugowy jest tu podobny do kontynentalnego: najlepszy od maja do września, z wiosną i jesienią jako spokojniejszymi alternatywami.
Północno-zachodnie wybrzeże Ligurii jest bardziej strome i skaliste niż południowe, z Apeninami schodzącymi aż do wody. Samo Portofino – półksiężycowy port otoczony wysokimi pastelowymi budynkami – jest jednym z ikonicznych obrazów Morza Śródziemnego, choć zdobycie kotwicowiska w samym porcie wymaga szczęścia lub rezerwacji. Wybrzeże na północ w kierunku Genui ma mniej turystów, ale oferuje doskonałe żeglarstwo. Cinque Terre, miejsce wpisane na listę UNESCO, składające się z pięciu wiosek na klifach, oferuje dramatyczne krajobrazy wybrzeża, choć te wioski najlepiej zwiedzać pieszo po szlakach, niż kotwicząc bezpośrednio w pobliżu (kotwicowiska w pobliżu mogą być wzburzone przy każdej fali).
La Spezia, około 40 mil morskich na południe, służy jako praktyczna baza z dobrymi udogodnieniami i krótszymi odległościami do lepszych kotwicowisk. Wiatry w Ligurii są mniej przewidywalne niż na południowym wybrzeżu, z większą ilością wiatrów północno-zachodnich i okazjonalnymi wiatrami fenowymi schodzącymi z gór. Późna wiosna i wczesna jesień to lepsze czasy tutaj niż środek lata.
Wybrzeże Adriatyku prezentuje inny charakter żeglugi – zazwyczaj bardziej płaskie, mniej dramatyczne krajobrazy przybrzeżne, ale niezawodne wiatry i dobrze chronione kotwicowiska. Apulia na południu, ze swoim charakterystycznym półwyspem w kształcie obcasa, oferuje żeglarstwo po płytkich wodach, bielone wioski i mniej turystyczny charakter niż wybrzeże Morza Śródziemnego. Półwysep Gargano tworzy naturalny port z wyspami (Wyspy Tremiti), które warto zwiedzić.
Laguna Wenecka to żeglarstwo innego rodzaju. Płytka woda, pływy i labirynt znaków i kanałów wymagają lokalnej wiedzy lub przewodnika. Większość czarterowych jachtów nie zapuszcza się do samej laguny, ale żeglowanie do wysp barierowych (Lido, Pellestrina, Chioggia) i kotwiczenie w pobliżu daje poczucie bycia blisko Wenecji bez chaosu centrum miasta. Sezon adriatycki trwa podobnie jak śródziemnomorski – silne żeglarstwo od maja do września – ale wiosna i jesień oferują łagodniejsze warunki.
Jachty żaglowe to klasyczny wybór dla Włoch, oferujący pełne doświadczenie łapania popołudniowego wiatru podczas żeglowania przy spokojnych porankach. Jacht żaglowy o długości 40-50 stóp dobrze radzi sobie na włoskich wodach, zapewniając wystarczający komfort dla dwóch do czterech par i wystarczającą wydajność, aby pokonywać dystanse w wietrzne dni. Czartery jachtów żaglowych bez załogi kosztują zazwyczaj 1 200-2 000 € tygodniowo, w zależności od sezonu i rozmiaru. Są idealne, jeśli posiadasz licencję żeglarską i chcesz samodzielnie sterować, chociaż wynajęcie profesjonalnego skippera (150-300 € dziennie) zmienia równanie i pozwala skupić się na odkrywaniu, a nie na sterowaniu.
Zaletą jachtów żaglowych jest prostota żeglowania wypornościowego w śródziemnomorskich warunkach. Nie walczysz z kosztami paliwa ani nie monitorujesz ciągle temperatury silnika. Kotwiczysz tam, gdzie zabierze Cię wiatr i odpoczywasz. Wadą jest zależność od wiatru – niektóre tygodnie wymagają więcej żeglowania pod silnikiem niż pod żaglami, a energia potrzebna do obsługi żagli i lin oznacza mniej energii na eksplorację lądu.
Katamarany – na rynku czarterowym niemal zawsze katamarany, a nie trimarany – oferują stabilność, prędkość, przestronne kokpity i mniejsze przechylenie niż jednokadłubowce. W trudnych warunkach katamarany są mniej żywiołowe, ale bardziej komfortowe. Katamaran o długości 40 stóp pomieści 8-10 osób w 4-5 kabinach, w porównaniu do 6-8 na jednokadłubowcu o podobnej długości. Tygodniowe stawki wynoszą 1 600-2 600 €, w zależności od rozmiaru i sezonu. Kompromisem jest to, że katamarany nie żeglują tak ostro na wiatr i są mniej responsywne na sterze – są bardziej jak pojazdy niż żaglówki.
Katamarany są idealne dla grup ceniących komfort i przestrzeń do spania ponad czystość żeglarstwa. Sprawdzają się również w warunkach słabego wiatru, gdzie szersza szerokość i zmniejszone przechylenie sprawiają, że dni są komfortowe. W trudnych warunkach ich płaskie dna mogą powodować nieprzyjemne uderzenia, jeśli warunki mają strome fale o krótkim okresie.
Jachty motorowe (zwane również łodziami motorowymi lub krążownikami) całkowicie eliminują zależność od wiatru. Działasz według harmonogramu, jedziesz tam, gdzie chcesz, niezależnie od warunków, i spędzasz minimalny czas na silniku, a maksymalny czas na kotwicy. Zużywają paliwo, co zwiększa koszty eksploatacji o 15-25%, i są głośniejsze niż żaglówki. Jacht motorowy o długości 40-50 stóp można wynająć za 1 800-2 800 € tygodniowo.
Jachty motorowe są idealne dla żeglarzy, dla których priorytetem jest przewidywalność i komfort ponad doświadczenie żeglarskie. Są doskonałe dla rodzin z małymi dziećmi, dla osób z ograniczonym doświadczeniem żeglarskim i dla czarterów, gdzie cel podróży ma znacznie większe znaczenie niż środek transportu.
Gulety – tradycyjne tureckie drewniane łodzie żaglowe – są stosunkowo rzadkie we włoskich wodach, ale warto o nich wspomnieć. Łączą one charakter tradycyjnej jednostki żaglowej z przestronnymi, komfortowymi kabinami i często obejmują załogę do obsługi łodzi, pozwalając Ci odpocząć. Mały gulet (12-16 metrów) można wynająć za 2 000-4 000 € tygodniowo, w zależności od sezonu i ustaleń dotyczących załogi. Są wolniejsze niż nowoczesne jachty i mniej zwrotne, ale mają swój charakter i często przyciągają doświadczonych żeglarzy ceniących estetyczne doświadczenie.
Salerno, na południe od Neapolu, służy jako główny punkt wypłynięcia na czartery Wybrzeża Amalfi i Zatoki Neapolitańskiej. Baza znajduje się bezpośrednio na wybrzeżu, z łatwym dostępem do Capri (około 45 mil morskich) i Wysp Liparyjskich (około 200 mil morskich, dwudniowa przeprawa). Zaopatrzenie jest doskonałe, ceny są nieco niższe niż na samym wybrzeżu, a Ty unikasz architektonicznego chaosu samego Neapolu.
Porto Cervo na Sardynii jest główną bazą północno-wschodniej części wyspy, obsługującą większość czarterów Costa Smeralda i La Maddalena. Samo miasto jest mocno nastawione na bogatych turystów, co wpływa na ceny restauracji i sklepów, ale sama baza jest profesjonalna i wydajna. Odległości stąd są krótkie: wyspy Maddalena znajdują się w odległości 15-30 mil morskich, a cały region czarterowy jest dostępny w promieniu 50 mil morskich.
Milazzo, na północnym wybrzeżu Sycylii, jest bramą do Wysp Liparyjskich. Jest to port roboczy z łodziami rybackimi i lokalną energią, mniej wypolerowany niż Porto Cervo, ale bardziej autentyczny. Z Milazzo Stromboli znajduje się w odległości około 80 mil morskich (jedna długa przeprawa dzienna lub komfortowa przeprawa nocna), a wszystkie siedem Wysp Liparyjskich rozciąga się w promieniu 100 mil morskich. Katania, na południowo-wschodnim wybrzeżu, służy jako alternatywna baza i dobrze łączy się z tymi samymi wyspami.
Marina di Scarlino lub Follonica w Toskanii obsługują czartery na Elbie i Archipelagu Toskańskim. Te bazy oferują mniejsze, spokojniejsze alternatywy dla śródziemnomorskiego tłoku. La Spezia na granicy Ligurii jest kolejną opcją dla żeglarzy chcących odkryć obszar Cinque Terre i północny archipelag.
Brindisi w Apulii uruchamia czartery adriatyckie w kierunku „obcasa” Włoch i Wysp Tremiti. Bazy w okolicach Wenecji (zazwyczaj w Chioggi na południe od Wenecji) służą do żeglowania po płytkich wodach Adriatyku i eksploracji Laguny Weneckiej.
Lato oferuje stałe wiatry termiczne, ciepłą wodę (23-26°C), dobrą widoczność i maksymalne nasłonecznienie. Popołudniowe bryzy zazwyczaj osiągają 10-15 węzłów w większości regionów. Minusy to tłumy – popularne kotwicowiska zapełniają się żeglarzami jednodniowymi i turystami – oraz szczytowe ceny. Tygodniowe stawki są o 20-30% wyższe niż w okresach przejściowych. Jeśli czarterujesz z dziećmi lub priorytetem jest komfort i przewidywalność, lato jest najlepszym wyborem. Jeśli jesteś elastyczny i cenisz sobie samotność, znajdziesz lepszą wartość gdzie indziej.
Wiosenne wiatry są lżejsze i mniej przewidywalne niż latem (często 5-10 węzłów zamiast 12-15), ale woda jest cieplejsza niż ludzie oczekują (około 18-20°C), a tłumy jeszcze nie osiągnęły szczytu. Żeglarstwo jest łagodniejsze, światło jest bardziej miękkie, a ceny są o 15-20% niższe niż latem. Roślinność jest zielona, lokalne restauracje są mniej zatłoczone turystami, a Ty możesz zakotwiczyć w miejscach, które w lipcu i sierpniu są oblegane. Wiosna jest idealna dla żeglarzy preferujących przyjemne dryfowanie niż wymagające wiatry, lub dla doświadczonych żeglarzy pragnących spokojniejszego włoskiego doświadczenia żeglarskiego.
Wrzesień zazwyczaj przynosi utrzymujące się letnie ciepło i nadal umiarkowane wiatry; październik przynosi chłodniejsze powietrze, lżejsze wiatry i okazjonalne jesienne fale, choć zazwyczaj nie są one silne. Temperatury wody spadają do 18-22°C. Ceny ponownie spadają (podobnie jak wiosną), a tłumy znacznie rzedną po połowie września. Jesień stanowi kompromis – lepszy wiatr niż wiosną, ale łagodniejszy niż latem, i mniej ludzi dzielących kotwicowiska.
Czartery zimowe są wykonalne dla doświadczonych żeglarzy. Warunki są mniej przewidywalne, z okazjonalnymi sztormami, deszczem i zimniejszą wodą. Jednak ceny znacznie spadają (o 40-50% poniżej poziomu letniego), a samotność jest niemal gwarantowana. Zimowe żeglarstwo na Morzu Śródziemnym wymaga realistycznych oczekiwań co do pogody, komfortu i wymaganej pracy, ale przyciąga żeglarzy szukających wyzwań i wartości.
Ceny czarteru jachtów dzielą się na kilka kategorii. Tygodniowa stawka bazowa (sama łódź) jest największym wydatkiem, ale nie jedynym.
Tygodniowe stawki za czarter jachtu żaglowego o długości 40 stóp bez załogi wynoszą 1 200-1 800 € wiosną/jesienią i 1 600-2 400 € latem. Katamaran o długości 40 stóp kosztuje około 20-30% więcej. Jachty motorowe podobnej wielkości kosztują 1 800-2 800 €. Ceny te są tygodniowe, zazwyczaj od czwartku do czwartku lub od piątku do piątku.
Skipper, jeśli go wynajmiesz zamiast czarteru bez załogi, kosztuje 150-300 € dziennie. Profesjonalny skipper eliminuje Twoje obciążenie nawigacyjne i pozwala Ci skupić się na cieszeniu się wybrzeżem. Jeśli jeden z członków załogi posiada licencję i chce samodzielnie żeglować, całkowicie oszczędzasz koszt skippera.
Paliwo i zaopatrzenie są oddzielne. Paliwo we Włoszech kosztuje około 1,20-1,50 € za litr; tydzień żeglowania zazwyczaj zużywa 100-200 litrów oleju napędowego dla jachtu motorowego, mniej dla katamaranu pod żaglami, a prawie nic dla czystego jachtu żaglowego przy wietrznej pogodzie. Zaopatrzenie (jedzenie i woda) zależy całkowicie od tego, co i gdzie jesz – od 25 € dziennie na osobę przy samodzielnym gotowaniu z lokalnych targów do 80 €+ na osobę, jeśli jesz w restauracjach przy każdym posiłku.
Optymalizacja kosztów oznacza czarterowanie wiosną lub jesienią zamiast w szczycie lata, wybór mniejszej łodzi lub jachtu żaglowego zamiast większego jachtu motorowego, samodzielne żeglowanie, jeśli posiadasz odpowiednie kwalifikacje, i znaczne zaopatrzenie z rynków (włoskie rynki są niedrogie w porównaniu do restauracji turystycznych).
Wybór między czarterem bez załogi (Ty nim żeglujesz) a czarterem ze skipperem (profesjonalny skipper obsługuje łódź) zależy od Twojego poziomu doświadczenia, zainteresowania sterowaniem i budżetu.
Czarter bez załogi wymaga posiadania licencji żeglarskiej. Większość firm czarterowych akceptuje Międzynarodowe Świadectwo Kompetencji (ICC) lub równoważne krajowe certyfikaty. Włochy nie wymagają ścisłej dokumentacji od obywateli UE z podstawowymi umiejętnościami, ale odpowiedzialne firmy czarterowe poproszą o nią. Jeśli posiadasz certyfikat żeglarski, czartery bez załogi dają Ci pełną autonomię – wybierasz trasę, tempo i przystanki. Jesteś również odpowiedzialny, jeśli coś pójdzie nie tak.
Czarter ze skipperem oznacza wynajęcie profesjonalnego żeglarza (zazwyczaj 150-300 € dziennie), który zajmie się nawigacją, dokowaniem i sytuacjami awaryjnymi. Jest to nieocenione, jeśli nie jesteś pewien swoich umiejętności żeglarskich, jeśli chcesz skupić się na odkrywaniu, a nie na sterowaniu, lub jeśli podróżujesz z rodziną i chcesz profesjonalnego nadzoru nad bezpieczeństwem. Skipper zazwyczaj zajmuje się wszystkimi operacjami łodzi; Ty jesteś załogą i pasażerami.
Istnieje ścieżka pośrednia: niektórzy skipperzy są dostępni na częściowe tygodnie lub na konkretne trudne przeprawy. Możesz czarterować bez załogi na łatwiejszych odcinkach i wynająć profesjonalną pomoc na długą przeprawę lub wejście do skomplikowanego portu.
Ta trasa jest odpowiednia dla żeglarzy wiosną lub jesienią, na jachcie żaglowym lub katamaranie o długości 40-45 stóp, wypływającym z Salerno.
Dzień 1: Salerno do Positano. Prosta przeprawa o długości 25 mil morskich na południe wzdłuż Wybrzeża Amalfi. Positano to pastelowa wioska przyczepiona do klifów, z doskonałymi restauracjami schodzącymi w dół do wody. Zakotwicz w małym porcie (zatłoczonym latem, spokojnym poza sezonem) lub w zatoce na południe od miasta. Popołudnie na lądzie na wędrówki po stromych uliczkach i aperitivo w kawiarni nadbrzeżnej.
Dzień 2: Positano do Capri. Przeprawa o długości 35 mil morskich, często wzburzona w cieśninie między wybrzeżem a wyspą, ale prosta przy dobrym wietrze. Zakotwicz po wschodniej stronie Capri w Marina Grande lub kontynuuj wokół do spokojniejszego południowo-wschodniego wybrzeża (Punta Tragara oferuje dobre trzymanie i mniej łodzi). Jeśli czas pozwoli, popłyń pontonem do Błękitnej Groty w popołudniowym świetle, ale udaj się tam wcześnie, aby uniknąć łodzi turystycznych.
Dzień 3: Capri. Spędź cały dzień na zwiedzaniu wschodnich kotwicowisk, wędrówkach po przybrzeżnych szlakach wspinających się po klifach i pływaniu w wodzie tak czystej, że widać dno na głębokości 20 metrów. Restauracje są od prostych po wykwintne; prawdziwa scena kulinarna znajduje się na lądzie, a nie bezpośrednio przy porcie.
Dzień 4: Capri do Ischii. Przeprawa o długości 30 mil morskich na zachód i północ. Północne wybrzeże Ischii oferuje kilka dobrych kotwicowisk; Lacco Ameno (port północno-zachodni) jest mniej turystyczne niż Forio i ma plażę termalną, gdzie ciepła woda bulgocze z podziemnych źródeł wulkanicznych pod dnem morskim. Wejdź na zamek Aragonese o zachodzie słońca; forteca znajduje się na wulkanicznej wysepce połączonej groblą, a widoki z powrotem w kierunku lądu są spektakularne w złotym świetle.
Dzień 5: Ischia do Procidy. Krótka przeprawa o długości 8 mil morskich. Port Procidy to labirynt łodzi rybackich i pastelowych domów, bardziej pracująca wyspa niż kurort. Plaże są skromne w porównaniu do architektonicznego otoczenia, ale autentyczność jest prawdziwa. Przejdź się wąskimi uliczkami wyspy; kup świeży makaron od lokalnego producenta; zjedz w rodzinnej restauracji z widokiem na port.
Dzień 6: Procida do Salerno przez Paestum. Przeprawa o długości 40 mil morskich, która może zająć dwa dni w zależności od wiatru. Zatrzymaj się na krótko przy Paestum, aby zobaczyć słynne greckie świątynie (są widoczne z morza), a następnie kontynuuj do Salerno na ostatnią noc. Jeśli czas pozwoli, zwiedź katedrę w Salerno (przechowującą relikwie św. Andrzeja) i nadmorską promenadę.
Dzień 7: Powrót i wymeldowanie. Ostatni poranek na ostatnie zakupy lub kąpiel, a następnie powrót do bazy do południa lub 14:00 na wymeldowanie.
Ta trasa obejmuje około 180 mil morskich i zawiera około czterech pełnych dni żeglowania oraz dwa-trzy dni kotwiczenia. Odległości są celowo krótkie, pozwalając na spokojne poranki i pełne popołudnia na lądzie. Jeśli wolisz więcej żeglowania, zastąp dłuższą przeprawę na Wyspy Liparyjskie (dodaj 3-4 dni) lub Półwysep Sorrento (dodaj 2 dni).
Czarter to w równym stopniu o jedzeniu, co o żeglarstwie. Włoska kuchnia przybrzeżna kładzie nacisk na owoce morza i lokalne wina, z makaronem alle vongole (makaron z małżami) regularnie pojawiającym się w menu w różnych regionalnych wariantach. Wybrzeże Amalfi słynie z limoncello, intensywnie cytrynowego digestifu wykonanego z cytryn uprawianych na klifach; butelka kosztuje 8-15 € od lokalnych producentów i jest praktycznie obowiązkowym ładunkiem.
Kuchnia Sardynii obejmuje malloreddus (ręcznie robiony makaron) i bottargę (soloną ikrę rybną), często podawane z Vermentino, wytrawnym białym winem, które doskonale komponuje się z owocami morza. Costa Smeralda ma doskonałe restauracje, choć ceny są wyższe niż w głębi lądu. Na Sycylii, Wyspy Liparyjskie oferują arancini (smażone kulki ryżowe), świeży makaron z jeżowcami i lokalne białe wina z Saliny, które warto poszukać.
Kupuj zapasy na lokalnych targach (otwartych zazwyczaj od 7:00 do 13:00 i od 16:00 do 20:00) zami